رفتم به کنشت و صومعه  شام و پگاه

گه سوی کنیسه سر  زدم مسجد گاه

از جمله مکان ها نشنیدم الا

لا حول  و   لا قوه   الا  بالله

 

 

 

در  قرب  رضا  طبع روانم دادند

در  کام  فرو  خفته زبانم دادند

روحم ز محبت دو عالم رستند

در سایه لطف  او  امانم  دادند

 

 

 

به بهانه چهلمین سال ارتحال عالم ربانی وفقیه صمدانی مدافع کم نظیر حریم امامت و ولایت حضرت حجه الاسلام والمسلمین

حاج سید محمد سلطان الواعظین

رحمه الله علیه

سلـطان واعظیـن  و امیرسخنــورم       

حـــــــامی دیــــــن احمد   و  ســـــــرباز حیدرم

زان دم که آمدم  به  جهــــان بهر   بنــــــــــدگی       

حق ریخت جام عشق عـلــی را به ساغرم

حق با علی است  در همه اوقات و هر مکـان        

زین رو به غیر عشقعلی نیست در ســــرم

مسکینم و به عشق علــــــــــی  می زنم درش         

مستغنی ام همیشه کــــــــــه مسکین این درم

با چنگ بر ولای علـــــــــی در همه زمان         

پا در رهش   نهـــــــــــــــادم   و شد ره میسرم

من تشنه ام به لطف و عنایات بـــوتـــراب         

سیراب کی کند  مگــــــر  از  آب    کوثـــــــــرم

مولای من علــــی و منم بــرده ای حقــــیر        

در  محضـــــــــــر  مبارکــــش  از  ذره     کمـترم

از  من  دلیــــــــل  خواهی  از این سرسپردگــی       

جز   امـــــر   کردگــــــــــار!!!   دلیلی  بیاورم؟؟؟

پیشــــــاور  است شاهـــــــد دلـــــــــدادگی من       

دست گره گشای علـــــــــی بود بر سرم

پیشــــــــاور  است  و  ده  شب  با عـز و اقــتـدار       

لطف علـــــــــــی نمود بر اعــــدا مظفرم

با یک عنایت علــــــــوی سفره  عــــــــدو       

برچیده  گشت  حین  سخـــــــــــــــــن در برابرم

دستم بگیر ای تـــو قسیم جنــــان ونــــــار       

در  پیشـــــگاه  مالـــــــــک  دین  روز   محشـــرم

هشیـــــــــارم  و بــــــــــه  حبــل  متین تو متکی      

خلعت  نما   ز  جــــامه  فـــــــردوس  در بـــــــرم

 

 

 

بوی عطر آید ز رکن مستجار

 در حریم قدس پا بنهاده یار

 کعبه آغوش محبت باز کرد

 نغمه های عشق و الفت ساز کرد

 باز شد یک غنچه از طرف چمن

 بوی گل پیچید تا قلب یمن

بوی گل از هر طرف آید به جان

 مینوازد جسم و جان عارفان

 بوی گل نی بوی عطر و بوی عود

 جن و انس وحور و غلمان در سرود

میتوان از عرش اعلی هم شنود

 ذکر تسبیح ملائک در سجود

 بر مشام طائفان آید شمیم

 مست گردد روحشان از این نسیم

کیست آن کو در حرم ره یافته

تار و پود عشق در هم بافته

 کیست این مادر ورا مولود کیست

بارالها سر این موجود چیست

 **************

نیست سری محرم اسرار اوست

 رمز طه هل اتی ابرار اوست

 سوره توحید را تفسیر اوست

در کفش قدر است و هم تقدیر اوست

 سینه او مخزن اسرار ماست

 رهرو او شهره بازار ماست

او ولی ما و ما هم یار او

دل به ما داده است وما دلدار او

جام عشق و جام کوثر دست او

مستی و هستی همه پابست او

خانه بگشودم ز بهر یار خویش

تا به او گویم همه اسرار خویش

خانه زینت یافت با نام علی

شد مزین با علی بیت جلی

کاف و نون اینجا ورا آموختم

جلوه کردم جان او افروختم

درس اول گفتمش تا انتها

تا کند یاری حبیبم مصطفی (ص)

باید اینجا پای بر خاتم زند

هر چه سد راه باشد بشکند

دوش محبوب من و دستان او

عاشقان زین پس همه مستان او

   ****************

روز خندق هست اورا شوکتی

افضل از هر چیز او را ضربتی

میخروشد بر علیه خصم دین

قاسطین و مارقین و ناکثین

اوست میزان عمل روز حساب

زین جهت شرمنده هر کس از کتاب

قاسم نار است و جنات نعیم

القیا تایید این سر عظیم

   **************

گوش کن هشیار یک رمزی لطیف

گویمت از بیت و مولود شریف

دست حق باشد حجر دست علی

مستجار آن رکن پر نور و جلی

یعنی ای طائف ز حق کن ابتدا

با ولی حق علی کن انتها

هر که او را یافت حق را یافته

منکرش از راه حق سر تافته

چون که او باشد مع الحق حق معه

با تمسک بر علی یابی تو حق

گر ز حق خواهی صراط مستقیم

باش با مولی علی یار و ندیم

 

 

من که دیوانه حسین شدم

سوت و ویرانه حسین شدم

با نوای حزین به ماتم او

مرغ مستانه حسین شدم

باسرشکم به خاک دشت بلا

آب گلخانه حسین شدم

در مطاف حریم قدس حسین

من چو پروانه حسین شدم

با توسل به طفل شش ماهه

وصل دردانه حسین شدم

عقل کردم به پای عشق فدا

پاک دیوانه حسین شدم

من که هشیار بودمی بنگر

مست پیمانه حسین شدم

 

 

در دلم  عشق  کربلای  حسین

شوق  ایوان  با  صفای  حسین

در عزایش به خون نشسته دلم

سوخت  جانم  زنینوای  حسین

هر که را دوست داشت حضرت حق

ریخت در جان  او  ولای  حسین

من  فقیرم  به  درگه   و  دارم

چشم  امید بر عطای  حسین

در مقامش نبی اکرم(ص) گفت

اوست از من منم برای حسین

جنتش  واجب است با  عرفان

هر که بگریست در عزای حسین

طعم غربت کجا چشید  کسی

که ز جان گشت آشنای حسین

خون او ریخت  دشمن  سفاک

کردگار است خون بهای حسین

قدر یک قطره اشک در سوکش

کس نداند مگر  خدای  حسین

به فدای حسین جان  و  سرم

پدر  و  مادرم   فدای  حسین

دم نزع و به وقت قبر و سوال

من و تنهائی و لقای  حسین

گر چه هشیارم و سخن گویم

من کجا مدحت و ثنای حسین

 

 

جلوه کمال وجمال حضرت حق جل جلاله در روز عاشورا

جلوه ای از کمال حضرت حق

یا جمال جمیل رب فلق

شد هویدا به روز عاشورا

در مکانی که بود کرب و بلا

در زمینی که بود تفتیده

نشناسد جز آنکه طف دیده

صحنه ای بی بدیل خورد رقم

نبد از روز حشر چیزی کم

نیم روزی عجیب بد آن روز

عطش و داغ بود و سینه و سوز

موج می زد در آن بیابان ها

عشق حق از ضمیر انسان ها

یک طرف سمبل فضیلت ها

یک طرف جلوه رذیلت ها

این طرف دین احمدی پیشه

وآن طرف خبث فکر و اندیشه

این طرف امر میکند معروف

وآن دگر منکرات را مالوف

یک طرف بنگری حقیقت و نور

ظلمت آن سو واز حقیقت دور

یک طرف عشق و اشتیاق و سرور

یک طرف مست جاه و قدرت و زور

یک طرف جلوه گر خلوص و صفا

وآن طرف چهره نفاق و ریا

مصلحی کرده این طرف غوغا

وآن طرف مفسدی است بی پروا

یک طرف سبط پاک پیغمبر (ص)

ابن مرجانه هست سمت دگر

وای از روز سخت عاشورا

که به تاریخ هست بی همتا

خاندان رسول لب تشنه

گردشان تیر و نیزه و دشنه

جسمها پاره پاره روی زمین

کوفیان را چنین بدی آیین

        *******

قصه کوته فتاد جسم حسین

بلکه حق را گرفت خاک به عین

آسمان و زمین به هم پیچید

هق هقی کرد و آسمان بارید

بارشی از شهاب آتش و خون

تا کند دشت عشق دیگرگون

روز رفت و نبرد شد پایان

همه جا تیر بود و گرز و سنان

ظاهرش گر چه تلخ و غمگین است

لیک از دید عشق شیرین است

نیست غیر از صفا و زیبایی

گر چه روزی است سخت و غوغایی

اندر این روز بی بدیل و مثال

عارف حق ندید غیر جمال

گفت زین رو به آن پلید رذیل

ما رایت هنوز غیر جمیل

دین احمد بماند زین ایثار

جان هشیار بر حسین نثار

 

 

 

 

 

کشتی نجات  عاشقان  است حسین

مصباح  طریق   رهروان   است حسین

ای   عاشق   دل  خسته  بیا پیش بیا

مرهم به ضمیر خستگان است حسین

*************************

دردانه  عرش   کبریایی    است   حسین

در  ارض  منادی  رهایی  است    حسین

در    راه      هدایت   بشر   تا    دنیاست

بگذشته ز جان و سر فدایی است حسین

***************************

در مجلس روضه حسین رهرا

غرقند همه به بحر الطاف خدا

از دیده چکد سرشک دانه دانه

رحمت برسد به جمع دریا دریا

********************

این روضه کند فخر به روضات جنان

چون نام حسین  آید اینجا به زبان

بیراهه نرو ره  سعادت   اینجاست

گمراه نشو راه  عیان است  عیان

 

 

به بهانه ایام فاطمیه

مثنوی ای   همدم   شبهای من

ای انیس  و  مونس  و ماوای من

امشبی بشکن سکوت سینه ام

مثنوی     ای    یاور      دیرینه ام

کوس رسوایی   من ای شعر من

یار  تنهایی  من     ای   شعر من

کن مرا یاری  که   این  محزون  زار

از  فراق  یار    گشته      بی  قرار

یاریم  کن  تا  روم    تا   کوی    او

هم  رهی  تو  در این راهم     نکو

خواهم از اینجا روم     تا  کوی  یار

دل  درون  سینه     گشته بی قرار

مثنوی   امشب    مرا   یاری    نما

دست   من   گیر    و  مددکاری نما

تا  ز  شهر  عشق      گویم   رازها

تا  زنم  با   نای    سینه     سازها

از   مدینه    گویم    و   شبهای  آن

کوچه های ساکت  و    تنهای    آن

از  مدینه  شهر  غم  شهر   سکوت

از   علی   و   رازهایش    در   قنوت

از   علی  و  درد  دل  با   آب     چاه

از  علی  و  رنج و درد  و  سوز  و  آه

گویمت   از    ناله   های     مرتضی

بازوی   مشکل     گشای    مرتضی

ذکر  تسبیح   علی      تقدیس    او

نی   علی   بل    بنگری  تندیس او

از   علی   و    فرقت     یاس    کبود

شکوه اش   با   حی    رحمن  ودود

یا   که گویم  از  گل  باغ    نبی(ص)

یاور  و  غم خوار  و  هم  راز    علی

از    مدینه     وز      نوای     فاطمه

گریه های   بی     صدای      فاطمه

آیه ای   از   قدرت      حق    فاطمه

قدرت   حق  نور     مطلق    فاطمه

فاطمه     ناموس      کبرای      خدا

فاطمه   خیر  کثیر     مصطفی (ص)

غرق   عشق  حق     وجود   فاطمه

ذکر   تسبیح   و   سجود       فاطمه

فاطمه یعنی  علی  را    غم   گسار

بر   امام   خویش   دایم      بی  قرار

فاطمه   کوه      غم   و   درد   و  الم

فاطمه     دردی کش     ظلم   وستم

فاطمه     منقاد     و    صابر    بر   بلا

فاطمه    بد    بر    رضای    حق   رضا

آنکه هم  مظلومه   هم   مغصوبه   بود

از  فدک  حق  خودش    محرومه    بود

خار    چشم    قوم       ابتر      فاطمه

شان         اعطیناک   کوثر       فاطمه

خلقتش      بنمود     غوغا       فاطمه

خلق   کی  می بود لولا فاطمه

فاطمه   بوی   بهشت    مصطفی (ص)

آنکه   مدحش  کرده    حق در  هل اتی

قاطمه      دردانه     بیت       نبی (ص)

نور     بیت    ساده     و     پاک    علی

کفو    زهرا    نیست   جز  مولی  علی

نبودی   همتا     ورا    لولا علی

فاطمه     بر    احمد      مختار       باب

فاطمه     محرم    به     سر      بو تراب

سرور        ابرار       باشد         فاطمه

مخزن     الاسرار      باشد         فاطمه

مرتضی     را     فاطمه      بودی    پناه

صورت   نیلی    ز   سیلی اش      گواه

فاطمه       خسته      ز   قوم   بی  حیا

مرگ   خود  می خواست  دایم   از   خدا

فاطمه     یعنی       گل      یاس    کبود

غنچه    نشکفته   قیامش   شد     قعود

ضربه    دشمن     ورا     از     پا     فکند

بر    دل     ما    تا   ابد   غوغا    فکند...

 

 

 

 

آیه قدرت خدائی تو

بهجت قلب مصطفائی تو

از بهشت و ز روضه رضوان

گل خوش بوی آشنائی تو

بر ولایت مدافع و حامی

محرم سر مرتضائی تو

ذوالفقار از وجود تو بران

رمز زیبای لافتائی تو

بر بلا صابری و منقادی

بر رضای خدا رضائی تو

سرور و سید زنان گشتی

چون ز سر تا به پا حیائی تو

بر همه رهروان راه هدی

پیشوایی و مقتدائی تو

خلقتت نی ز عالم فانی

بلکه از عالم بقائی تو

کوثری و عطیه ای عالی

به پدر از سوی خدائی تو

اصل تطهیر و سوره طه

شان تنزیل هل اتائی تو

سر لولاک را توئی تبیان

ارض و افلاک را صفایی تو

آفرینش ز کنه عصمت توست

ز نبی و ولی ورائی  تو

بابیک  و بعلک  و  بنیک

که سر  آغاز  و   انتهائی   تو

گفت هشیار مدح و اذعان داشت

فوق  هر   مدحت   و   ثنائی   تو

 

  

 

 

سه  ساله  دخترکی   نازدانه   می بینم

درون  سینه اش  آتش  زبانه    می بینم

دلش  برای  پدر  تنگ  گشته    می گرید

فغان  و  ضجه  او   بی کرانه     می بینم

به روی جسم ضعیفش به جای ناز و نواز

اثر   ز  ضربت   یک   تازیانه      می بینم

به  روی  صورت  او  جای  بوسه های پدر

کبودی    ستم     ظالمانه       می بینم

بسان  جده  خود    رنج ها   فراوان   دید

دو باره  قصه  او   در    زمانه    می بینم

ز عمق جان کشد  آه وفغان و ناله وسوز

ولیک  سوز  درونش   نهانه     می بینم

به  ضجه های   یتیمانه   کرد    غوغایی

بهانه اش  به   خدا   عارفانه   می بینم

گرفته  راس  پدر   در  بغل   کند    نجوی

سرشک  دیده   او  را  روانه    می بینم

حدیث  ظلم  و  ستم  با پدر بگفتا فاش

زبان   حال    ورا   عاشقانه    می بینم

بداد  جان و بدین سان نگاشت بر تاریخ

که  راه  و  رسم  پدر  جاودانه می بینم 

 

 

 

میان  دشت  بی مهری  مه  شب  تاب     می آمد

سوی  شط  ساقی  لب  تشنه  بهر   آب   می آمد

ز  بس  بشنید  بانک  العطش   از  خیمه  و  خرگاه

برای   کودکان   از   عطش    بی تاب        می آمد

به  کف  برداشت  آب  آنگه  به  یاد خشک لب افتاد

زغیرت  ریخت  آب  از  کف  به  روی   آب    می آمد

گرفت  آب  و به  صد امید  دوش  انداخت  ساغر  را 

همی  زد  بر  صف  دشمن  عجب بشتاب می آمد

به  گرداگرد  او  لشکر  ز هر  سو   بست  راهش را

به سویش تیغ و تیر و  نیزه  چون  سیلاب  می آمد

دو  دست  افتاد  از  ساقی و ساغز نیز شد سوراخ

ز  چشم  ساقی  و  ساغر  سرشک  و آب می آمد

شد  آن   چشمان  اشک آلود   منزلگاه   تیر   کین

به   بیداری     علمداری  به   نازی  خواب  می آمد

گرفت از دست محبوبش چو جام عشق و جانبازی

به  صورت  بر  زمین  بی کف  ولی سیراب می آمد

ندا  در  داد  زان  رو : یا اخا ادرک برادر را

که  استقبال  او  زهرای   دل   خون آب    می آمد

برای  این  که  گیرد  در  بغل  آن  قامت  صد  چاک

به  بالینش  حسین(ع)  با  دیده  غرقاب  می آمد

شدند ( هشیار)  عالم   مست   ایثار    ابو فاضل

چو دیدند تشنه لب  از  شط یکی میر آب می آمد

 

 

نام   تو   آرامش  جانم   حسین

سوز عشقت فر  ایمانم  حسین

خوان تو گسترده در ارض و سما

ریزه خوار خرد این خوانم حسین

ریخت در جانم خدا عشق تو  را

تا ابد زین  عشق حیرانم حسین

عهد  بستم  با  خدا  عشق تو را

بر سر این  عهد و پیمانم حسین

تو   کریم  و   عادتت  احسان بود

من فقیر لطف و  احسانم حسین

روح  و جانم  در  طواف   کوی  تو

کربلایت   کرده   ویرانم    حسین

در    غم   تنهائیت   ظهر      نبرد

سوکوار  و   اشک ریزانم  حسین

کاش بودم   با  تو  در  دشت  بلا

میگذشتم از سر و  جانم حسین

کاش تا من زنده ام در   سوک تو

حق نگیرد اشک چشمانم حسین

دوست  دارم  در  حریم  قدس تو

حق  بگیرد عاقبت  جانم  حسین

وقت نزع و  قبر  و  هنگام  سوال

رحم  کن  بر  پای لرزانم حسین

کرده  حق  هشیار  را  مداح   تو

مفتخر  از  فضل  یزدانم  حسین

 

 

 

کربلا  ای جام مینای حسین

کربلا  ای  طور  سینای حسین

کربلا  ای  وادی  عشق  و صفا

می زنی شانه تو بر عرش خدا

کربلا   ای   بوستان     لاله ها

خاک  سرخت  مدفن  آلاله ها

کربلا ای قبله ما سوی دوست

ای که خاکت روی ما را آبروست

کربلا  ای   وادی   کرب  و   بلا

نی فتد  در  سر  زمینت  از نوا

نینوای  عشق   باشد    کربلا

کربلا  را  هست  شور    نینوا

نینوا یعنی که نی را  نی   نوا

کربلا یعنی که کرب است وبلا

کربلا  آتش  زند  بر  هر   دلی

سوی  حق  آرد دل هر غافلی

کربلا  یاد  آور  رنج   و    محن

کربلا   اسطوره  در  طول زمن

کربلا  عشق  تمام    شیعیان

رمز این عشق است مافوق بیان

کربلا  یک   قطعه   خلد   برین

روضه  جنت  بود   روی   زمین

کربلا  عرش  خدا  روی   زمین

دست حق اینجا برون از آستین

بقعه     مبروک    باشد   کربلا

اعظم از کعبه است دشت نینوا

مهبط    جبریل    باشد    کربلا

بر  ملائک  مدخل  صدق و صفا

کربلا تکمیل ایمان است و دین

خاک سرخش قبله اهل یقین

کربلا  را  عاشقان   بشناختند

کوفیان قدر حسین نشناختند

کربلا  با  آسمانی     بی رمق

غم  به  جای  مهر  آید از فلق

کربلا    باشد    حراء   عابدان

کربلا   ام  القرای     عاشقان

خاتم ارض است دشت کربلا

دره التاج است بر  اهل  سما

آل  طه  راست   مذبح   کربلا

پور زهرا  راست  مقتل   نینوا

کربلا یعنی که روزش همچو شب

زینت  عباد  آن  در سوز و تب

کربلا  یعنی  رضیع   بی گناه

تشنه لب دوش پدر  برده پناه 

کربلا یعنی که یک دشتی شهید

اکبر و قاسم اباالفضل رشید

کربلا  یعنی  فرات و قحط آب

تشنگانی  در  کنار  شط  آب

کربلا یعنی دو دست بی بدن

در  کناری  هر یک افتاده زتن

دستهای ساقی ساغر بدست

در کنار علقمه از  تن  گسست

شد شکسته ساغر و دل نیز هم

بر  زمین  افتاد  علمدار  و علم

کربلا  میعاد   عشق     کردگار

با حسین و  عاشقان  بی قرار

کربلا  یعنی  حرم  یعنی  منی

کربلا  هم  مروه  دارد هم صفا

کربلا یک قبله  سرخی ز خون

از   صفا  تا  مروه  آن لاله گون

زمزم  این  دشت باشد قتلگاه

مروه اش تل و صفایش خیمه گاه

آب نی خون جوشد از این سرزمین

خون  سرخی   تا  قیام یوم دین

کربلا  یعنی  حسین  و  العطش

زینب از هجران او در  حال  غش

یا که مضطر میدود  با  اشک وآه

خیمه گه تا تل و تل تا خیمه گاه

بر نشیبش  بینی  و  گاهی فراز

با  خدای  خویش  در  راز  و  نیاز

بارالها   این  حسین   فاطمه(ع)

وان  دگر  عباس  و  نهر  علقمه

آن  علی  اکبر  شبه النبی(ص)

وان  عدو  پست  ملعون  شقی

این من و یک عده طفل بی پناه

خیلی از زنها و اشک و سوز و آه

گه کند رو سوی جدش مصطفی

ای ملیک عرش و کرسی و سما

این حسین توست عریان بر زمین

قطعه قطعه  پیکرش  از  تیغ کین

نه  ورا   دستار   باشد  نه    ردا

غرق خون در زیر چوب و  نیزه ها

ساکنان   آسمان  ها   و   زمین

اشک  ریزان  همره  زینب  حزین

گشت  بهر   اشک  تل    زینبی

روز عاشورا سیه شد چون شبی

کربلا  یعنی  که  ظهری  سوخته

شعله های  کین  حرم   افروخته

ذوالجناحی اشک ریزان بی سوار

کودک و زن ها به گردش بی قرار

کربلا  یعنی  که  یک   دنیا  ستم

کوله  باری  حزن  و  اندوه  و الم

کربلا  یک  قتلگاهی  پر  ز   خون

بوستانی  پر  گل  اما      واژگون

ساق ها  روی  زمین گلها به نی

بر گلوی  خشکشان   ریزید  می

کربلا     یک   واژه      بی   انتها

خط   خونینی  الی   قرب    خدا

وادی  قدس  است  دشت  کربلا

فاخلع  اینجا  هست  وادی طوی

کفش از پاکن حجاب  از  روی دل

کربلا  آید   کنونت    سوی    دل

ای شکسته  دل  تو  ای زائر بیا

با   دل   بشکسته  در  حائر  بیا

می زدایت  از  دلت   اندوه وغم

حائر  مولی  برد   حزن  و   الم

کربلا هشیار امن است و امین

فادخلوها   بسلام     آمنین

 

 

 

 

مژده شهر رمضان می آید

بر گنه فصل خزان می آید

مه انعام و ضیافت رمضان

مه اخلاص و ریاضت رمضان

رمضان ماه نزول قرآن

ماه تقوی و خلوص و ایمان

ماه نجوای سحر گاهان است

موسم عشق خداخواهان است

فرض شد بر همه این ماه صیام

روزها روزه و شب ها به قیام

لیله القدر بود در رمضان

دل به دلدار رسد در رمضان

شب قدری که بود در رمضان

شب وصل است تو قدرش می دان

دان که شیطان بود این ماه به بند

نرسد زو به کسی هیچ گزند

گر کسی راه گنه پیماید

سر زنش نفس خودش بنماید

کن تصدق به فقیر و مسکین

غم ببر از رخ زردی غمگین

گر گرفتی ز خودت وعده چاشت

اگر اطعام کنی خواهی داشت

یاد کن تشنگی روز جزا

نی فقط تشنگی بل سوز جزا

جمله طاعات در این مه مقبول

همه را فیض خدایی مشمول

مستجاب است دعا در رمضان

خواه گویی به دلت یا به زبان

مسئلت کن ز خداوند خبیر

شود این ماه تو را دیده بصیر

توبه از جمله معاصی بکنی

ناله و ندبه و زاری بکنی

از خدا خواه در این ماه عزیز

دلت از عشق نماید لب ریز

شرح صدرت بدهد ایزد پاک

سینه ات را بکند چاک به چاک

دل هشیار دهد بر تو خدا

طی کنی با دل خود راه هدی

 

 

مرغ  عاشق  نغمه گر  در  بوستان غوغا کند

طوطی  شکرشکن  اندر  قفس  نجوی   کند

بلبل شیرین سخن شیرین نماید  بزم  عشق

در  مطاف  روی  گل  شوری  دگر  بر  پا  کند

سوسن  و  نسرین  شقایق سنبل و آلاله ها

پر   طراوت   گلستان  همراه   با   مینا    کند

فرق شمع بزم سوزد ریزد اشک شور و شوق

گرد   خود   پروانگان  را  واله  و  شیدا     کند

جبرئیل   از  آسمان  همراه   با  فوج      ملک

می شود  نازل  که  جشن  عید  را  بر  پا کند

وقت   میلاد   منادی   عدالت   سر       رسید

آن  که  دنیا  با  قدومش  جنت  الماوی     کند

نو گل  نرگس  کنون  از  دامن  نرجس    رسید

بی  بها   گلبوته ها   این   نوگل    زیبا     کند

حجت  حق  مهدی  موعود (عج)  پور  عسکری

آن  که  با  فیض رخش  از سینه ها  غم وا کند

با     قیام   خویش    در   اجرای   فرمان   خدا

امر   بر   معروف    کرده   نهی    منکرها   کند

چهره اش چهر محمد (ص) دیده اش دید علی (ع)

اقتدا  این    مقتدا   بر   مادرش   زهرا (ع)  کند

وارث   صبر   حسن   باشد   امام   منتظر (عج)

تا  که  قسط  و  عدل  را در این جهان بر پا کند

در شجاعت چون حسین آن رادمرد کوی عشق

بر  علیه   ظلم    غوغایی   چو   عاشورا   کند

در  عبادت  زینت   و   باقر   به   دریای   علوم

در   صداقت   پیروی   از  صادق  طه (ع)  کند

کاظم ثانی بود راضی به حق  هم  چون  رضا

چون  جواد  الاولیاء لطفش  به  ما  اعطا  کند

هادی  خلق  خدا  وقت  ظهور  عدل  و    داد

چون  امام  عسکری(ع)  دین  خدا  احیا  کند

بارالها  حافظ   او  باش   و   تعجیلی      نما

در  ظهورش  تا  قیام  آن  یار  مه سیما  کند

دشمنان  دین  عنان  از  مسلمین بگرفته اند

مصلحی  باید  که  قطع  دست  آن اعدا کند

مسلمین  را  بارالها  این  زمان   فریاد   رس

چون  دگر  فریاد  آنان  در  زمین   بلوا    کند

شد  بلا  بر ما عظیم  و  رشته امید سوخت

دفع   امواج   بلا   آن   آیت  عظمی     کند

بر  دل  هر  کس  بود  امید  وصل  روی   او

کی  تواند  زائرش  تشخیص  سر  از  پا کند

آرزو ( هشیار ) را دانی چه میباشد به دل ؟

آرزو    دارد    ملاقات     رخ     مولا     کند

  

 

در مدح سید کائنات و اشرف موجودات

 حضرت ختمی مرتبت محمد بن عبدالله

 صلی الله  علیه و آله وسلم

ای  پایگه    تو    قاب   قوسین

ای  فخر   بشر   امیر     کونین

ای  نقطه    ابتدای     هستی

میثاق  خدا    تو  در     الستی

انگیزه      خلقت         خدائی

انگیخته ای     و      مصطفائی

هستی تو  رسول و هادی حق

فریادگر   و     منادی        حق

تو    صدر     نشین     کائناتی

تو  مظهر    احسن      صفاتی

نور   رخ  توست   اوج      انوار

توصیف   تو   ماورای       پندار

از  بهر  تو  شد  زمین  مسطح

شد  هفت   در   سما    مفتح

شد مهر  ومه  و سپهر و اقطار

از   بهر     تصدقت        پدیدار

هستی  است  مزین  از  برایت

ای  جان   دو   عالمی   فدایت

در  شان  تو  حق بگفت: لولاک

لو لاک   لما   خلقت    الافلاک

بد   تکیه   کلام   حی   سرمد

سوگند  به   جانت  ای  محمد

این  بود  تو  را   ردای     عزت

هستی ز تو یافت فر و شوکت

محبوب  و  حبیبی  ای    یگانه

مقصودی  و  ما سوی     بهانه

ای    صادر   اولین   و    خاتم

مدح  تو  و  این   زبان  ابکم؟!

هشیار  و  ثنا  و  حمد احمد؟

حاشا  صلوات  بر  محمد(ص) 

 

 

معدن  فیض  خدا  جنت  موعود  اینجاست

مسلخ عشق و فنا مقصد وومقصود اینجاست

حرم  و حجر  و صفا  زمزم و  میقات و مقام 

چار  رکن  حرم  خانه    معبود   اینجاست

شمس  آفاق و   مه   انور  افلاک   وجود

مونس و همدم دلهای غم اندود اینجاست

روضه  خلد  برین  و  نعم  روی   زمین

هستی هر دو جهان یکسره موجود اینجاست

گر پی لطف و کرم جود و فضیلت هستی

معدن لطف و فضیلت کرم و جود اینجاست

وادی  امن  اگر  نیست  مگر  بیت  عتیق

شعبه ای از حرم خالق مسجود اینجاست

عهد بستی تو  به  ذر  بنده  خالق  باشی

بندگی درگه او کن ره  معهود  اینجاست

هر  که  را  نور   ولایت  نبود   اندر    دل

پی خسران مبین است بگو سود اینجاست

گفت هشیار و سخن گفتنش از لطف رضاست

هر چه خواهی تو بیا جایگه  جود  اینجاست

   

من   ز  هجر   رخ   زیبای    تو   بیمار     شدم

در تب عشق  تو  چون  عاشق  دل  زار  شدم

خال  روی  تو  که  دیدم  همه   از   یادم   رفت

مست  و  مدهوش  تو گشتم پی اسرار شدم

شهره  شهر  شدم   سوخت  وجودم  ز  غمت

چون  تو  دل دار  منی  در  صف   احرار  شدم

مسجد و مدرسه بگسستن تو نیست عجیب

من  تو  را  دیدم  و  از  غیر  تو  بیزار     شدم

تو  به  میخانه  نظر  کردی  و من  سوی رخت

سرزنش ها   بشنیدم   چو   گرفتار     شدم

تو   که   خود  پیر   خرابات    منی    محبوبم

خرقه ام  پوش  که  از  زهد  و  ریا  خوار شدم

طاق  ابروی  تو   محراب  مصلای   من   است

به  خداوند  فسم  من به تو  ( هشیار)  شدم

 

 

ساق گل یاس را ز کین بشکستند

بر گردن  سرو  هم  تنابی  بستند

یک غنچه نشکفته ز بستان چیدند

این قوم نگر چه بی حیا  و  پستند

*************************

ریزید  گل  یاس  بر این پیکر خسته

تار تن او  سوخته  و  پود  گسسته

ریزید سرشک غم و اندوه و مصیبت

بر ساقه تفتیده این  سرو شکسته

**************************

 

 

 

سینه  زهرا(س) شکست  و مصدر بوی بهشت

میخ خونین این  ستم  بر  صفحه  گیتی نوشت

بازویش  شد  نیلگون  دست یداللهی  شکست

شد رخش نیلی ز سیلی زان سیه رویان زشت

دل   برید   از   زندگانی   در   جوانی    فاطمه

بر دل و  جان  علی  داغی  توان فرسا  بهشت

با   ستم   بر   فاطمه   از   ابتدا   خصم    پلید

تخم  کین  آل   طه  بر   دل   سنگش   بکشت

قبر  خود  پنهان  نمود  از  چشم  آن   نامردمان

وین  چنین  زهرا(س) الفبای سیاست را نوشت

کرد  ثابت  بر  همه  با  این  وصیت  فاطمه(س)

نفرت  و  بغض  دلش  زان  غاصبان  بد سرشت

خواست  پیغمبر (ص) دم  آخر  بیان  دارد مسیر

حسبنا  گفت  آن سیه اندیش وکج بنهاد خشت

شد  کتاب  الله  ناطق  منزوی  از  چشم  خلق

قره العین  پیمبر(ص) را  چنان  شد  سرنوشت

 

 

گل مریم

قفسی  داشتم  شکسته  و  سرد

تار  و  پودش  گسسته  و  پر   درد

روح   من   اندر   این  قفس  زندان

بد    مدامم    ثنای  حق  به   زبان

لیک   یاری   نکرد   این      قفسم

بست   راه  حیات  و   هم   نفسم

رو   نمودم   به   سوی  حی  قدیر:

یارب    اینک    عوض   نما    تقدیر

گفتمش :   یا        مقلب   الابصار

یا   مدبر  به  لیل  و  هم  به    نهار

ای   محول    به     جمله     احوال

 حول   این  حال   را  به احسن حال

 حول   این  حال   را  به احسن حال

یا   محول       به   جمله       احوال

ناگهان   حالتم     بشد      شیرین

نرم  شد  زیر   جسم   من   بالین

ره   سی  ساله  سخت   پیمودم

از   غم  و  رنج  و  درد      آسودم

پا کشیدم به  سوی  قبله  دوست

دل   بریدن    ز   غیر  او  نیکوست

ناگه    از     لطف    ایزد       منان

با ز شد  این  قفس به سوی جنان

پر  کشیدم   به   دامن      دل دار

روح  من  یافت   پیش   یار    قرار

گذرت      گر      فتاد        بالینم

حمد  و  طه   بخوان  و    یاسینم

 

 

در ماه ربیع  حق  به  ما  داد برات

آمد به جهان حبیب حق باب نجات

شکرانه این موهبت از عمق وجود

تقدیم به  محضرش درود و صلوات

*************************

لاحول  بگو  که  فخر  عالم آمد

ذریه    بی  مثال    آدم     آمد

شکرانه آن فرست دائم صلوات

چون  اشرف  انبیا  و خاتم آمد

***********************

اسپند به آتش دلت روشن کن

با عطر محمدی فضا گلشن کن

با زمزمه :  وان یکادالکفروا

آئینه بیار و شمعدان روشن کن

***********************

و به یاد مرحوم  پدرم  حجت الاسلام  

حاج سید اسدالله سجاد (رحمه الله علیه)

که دو بیت زیر از اشعار ایشان است:

عید  مولود  احمدی  آمد

احمد آن نور سرمدی آمد

از  برای  شرافت  آن روز

صلوات محمدی  آمد 

   

*******************************

بر فخر بشر نبی خاتم صلوات

بر حیدر  کرار  دمادم   صلوات

بر فاطمه و دو غنچه دامن او

اندازه ذره های  عالم  صلوات

*********************

خواهی که رسد زحق به سویت برکات

لبریز   شود   نامه   تو    از     حسنات

بفرست به روز و  شب ز  روی  اخلاص

بر  خاتم   انبیا محمد  (ص)     صلوات

 

 

 برده   ز   دل   قرار    من   هجر    رخ   نگار   من

سوختم  و  ز   فرقتش   ساخته   است  کار  من

نیست   دگر    قرار  من   جلوه   نمای   یار   من

تا   که   قرار   گیردی   این   دل    بی قرار   من

تا  گذرد  به  کوی   من     یا  نگرد  به  روی  من

خیره  شده  به  راه  او  چشم  به خون خمار من

روز من است همچو شب سوخته جسم من زتب

در  تب  و  تاب  آن  مه ام   وای  به  روزگار   من

از  همه  کس  حذر کنم   خیره  به  در  نظر کنم

تا  برسد  به  وصل  او   چشم  در   انتظار    من

جوی  سرشک  بارد  از  دیده  من  به روز و شب

سایه    سرو    کی   فتد   بر   لب  جویبار   من

سوخته   و   خزان   شده    برگ    درخت   آرزو

هست  مرا   امیدها   تا   که   رسد  بهار     من

بس  که  در  انتظار  او   لحظه  شمار   گشتمی

نیست  دگر  به  کف  مرا  صبرم  و   اختیار    من

مست  شوم  ز   دیدنش   هوش   نیایدم    دگر

چون  گذرد  به   میکده   ساقی   هوشیار   من

 

 

زینب  غم دیده ام  از  شام   ویران    آمدم

با  دل  شوریده  و  چشمان   گریان   آمدم

اربعینی  رفت  بر  من  در   فراق  روی   تو

بس ستمها دیده ام کاینسان پریشان آمدم

بهر  ابلاغ   پیامت  بر   همه   اهل   جهان

کاخ دشمن را نمودم  هدم  و  ویران  آمدم

لا بگفتی بر همه اهل ستم با خون خویش

من ندا  در دادم: الا الله  و  شادان  آمدم

سوختم  در  این  سفر از بس جفا آمد مرا

گر چه من زن بودم اما همچو شیران آمدم

من چه گویم از خرابه وز  جفای خصم کین

هتک  حرمت ها  بدیدم  زان  خبیثان آمدم

خارجی  خواندند  ما  را  آن  خدا  ناباوران

زان جهت غوغا به پا کردم خروشان آمدم

من رقیه دختر دردانه ات با دست  خویش

دفن کردم در  میان  شام  و  حیران آمدم

بود اندر این  سفر یاد  تو  همراهم مدام

دائما  بودم  ز  هجران   تو  نالان   آمدم

در  دم  آخر  چو  دیدم  پیکر صد چاک تو

گشت پشتم خم نگراکنون چو پیران آمدم

صبر من بسیار  کردم  در  تمام این سفر

صبر از من  شرمگین  من  بردباران آمدم

دیدن رویت صداقم بود  و  بنگر  این زمان

بر  مزارت  با  دل  غمگین  و لرزان آمدم

اهل دل هشیار کردی با  قیام  خویشتن

من نمودم اشقیا  را  شرمساران  آمدم

 

صاحب  محشر   علی اصغر   است

غنچه ای  پر پر   علی اصغر   است

در مصاف عشق بد شش ماهه لیک

اکبری    دیگر     علی اصغر   است

بست  طومارش  حسین  و  مهر آن

لاله   احمر   علی   اصغر     است

 

 

این سرزمین کجاست؟ خدایا  چه  می شود؟!

فریاد   بر   سماست  خدایا   چه   می شود؟!

دشتی  ز  لاله  هاست  چرا  خون  به جای آب

در پای  لاله هاست   خدایا    چه   می شود؟!

از   نای   کشته گان    رسد    آوای    العطش

سرها  ز  تن  جداست  خدایا  چه  می شود؟!

ببریده اند   سر   ز  همه      کشته گان   چرا؟

اینجا   مگر   مناست   خدایا   چه   می شود؟!

ذبحی   عظیم   با  تن  صد  چاک   روی   خاک

سرداده  از   قفاست   خدایا   چه   می شود؟!

جسمی  فتاده  بی سر  و  دستش  سوی دگر

دست  دگر   کجاست   خدایا  چه   می شود؟!

یوسف  وشی  فتاده  به   خون    پاره  پاره   تن

چهرش چو مصطفی است خدایا چه می شود؟!

یک نو جوان ز شربت عشق است مست مست

گویی  که  مجتبی  است  خدایا چه می شود؟!

طفلی  رضیع  کشته  شده  غوطه ور  به   خون

افتاده    از    نواست    خدایا   چه   می شود؟!

تازند   اسب  بر  تن  این    خفته گان   به  خون

دشمن  چه  بی حیاست  خدایا چه می شود؟!

فریاد  و  آه  و  وای  بدن ها   به   خاک  و  خون

سرها  به  نیزه هاست  خدایا  چه   می شود؟!

یک  زن  پریش  و  زار  کشد  خود  به  هر طرف

مروه  است  یا صفاست   خدایا چه می شود؟!

اطفال   بی   پدر   به   دل   دشت  در  به   در

یک  مرد  در  کجاست   خدایا  چه  می شود؟!

دختی  سه  ساله  روی  خس  و  خار می دود

بینم   برهنه   پاست   خدایا  چه   می شود؟!

بیمار  در  غل  است  و  زن  و  بچه ها   اسیر

این  غایت  جفاست   خدایا   چه  می شود؟!

دردم  بکشت  و  سینه ام  از  غصه  آب  شد

این  درد  بی دواست  خدایا  چه  می شود؟!

هشیار   لب  ببند   و   قلم   در   غلاف   کن

این  دشت  نینواست  خدایا  چه  می شود؟! 

 

امشب   دلم   با   آسمان  هم راز گشته

بغض    گلو   با   رعد    هم  آواز   گشته

رگبار    اشک    از   آسمان   دیده   بارم

از  هق هق من  چشمه  دل  باز  گشته

امشب  تمام  عشق  یک  جا جلوه کرده

دل   دادگان  با  دلبری  هم  ساز  گشته

بنموده   ره   تا   خط   پایان  و  از این رو

هر گوشه  یک  دل داده  در  پرواز  گشته

گه در   نماز   و   گاه  در   راز   و   نیازند

بر  رو یشان  درهای    جنت  باز   گشته

شب نیست امشب بلکه  روز وصل باشد

چون   پرده ها   پس   رفته ره آغاز گشته

امشب  تن  از سر  سر ز تن هرگز ندانند

فردا  به   نی  سرهایشان   افراز  گشته

در  سوک آن  سر دادگان  وادی   عشق

هشیار محزون  هم  سخن پرداز  گشته

 

 

ان الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاه

   جان  بی   مقدارمان   گردد  فدایت    یا حسین  

کحل چشم خسته  مان خاک سرایت یا حسین

قرن ها  بگذشته   از    غوغای   عاشورای   تو

بوی  عشق  آید  مدام  از  کربلایت   یا حسین

بهر  نهی   از   منکرات   و   امر  بر  معروف ها

سر زد از عرش برین  صوت  و ندایت یا حسین

هر  چه  در  کف  داشتی  کردی فدای راه حق

می سزد گر حق کند هستی فدایت یا حسین

فلک  ما  مستغرقان  در  بحر   طوفانی   تویی

حضرت  حق  کرد  مصباح   هدایت   یا حسین

بابی  از  فردوس  را  باب الحسین  بنهاد   نام

از    برای    پیروان   با     صفایت    یا حسین

تربت  پاک  تو   را  با  اشک سازم مهر خویش

تا که بر خاکت پرستم  من  خدایت  یا حسین

هر  که  مهر  دلبری  در  سینه  خود جای داد

چنگ  زد  هشیار  بر  مهر و ولایت  یا حسین

هذا من فضل ربی

صفحه نخست پروفایل من ایمیل